Laureat nagrody 2002 dr Thomas Tuschl, Göttingen, Niemcy

Praca Thomasa Tuschla
Dr Tuschl i jego współpracownicy zademonstrowali, że interferencja RNA działa skutecznie w komórkach ssaczych i zapewnia najlepsze rezultaty w eksperymentach transfekcyjnych z użyciem sparowanych 21- lub 22-nukleotydowych dupleksach RNA. Dłuższe cząsteczki RNA są nieskuteczne. W celu identyfikacji tych krótkich odcinków RNA dr Tuschl opracował nowatorską procedurę klonowania takich niewielkich dupleksów RNA. Przykładowo, stosując swoje techniki do analizy pełnego RNA z komórek HeLa, był w stanie klonować 16 małych cząsteczek RNA, które nazwano mikro RNA (miRNAs). Niektóre z tych cząsteczek RNA są silnie konserwowane, a niektóre mają unikalną sekwencję, która być może stanowi ślad mechanizmu regulacji potranskrypcyjnej, który kontrolował lub modulował translację określonych cząsteczek mRNA. Tom Tuschl i jego współpracownicy zidentyfikowali niedawno cząsteczki mikro RNA u dorosłych myszy. W niektórych organach, takich jak serce, wątroba i mózg, w populacji mikro RNA ulegającego ekspresji dominuje mikro RNA specyficzne dla rodzaju tkanki, co sugeruje, że te cząsteczki RNA odgrywają rolę w formowaniu cech organów. Aby upewnić się, że badane komórki zawierają maszynerię RNAi dr Tuschl i jego współpracownicy opracowali test reporterowy polegający na koinfekcji z użyciem plazmidu wywołującego ekspresję genu lucyferazy, a następnie na pomiarze względnej luminescencji badanej komórki w porównaniu do kontrolnej aktywności lucyferazy. Do tej pory, te badania typu knock-out ograniczały się do podawania RNA syntetyzowanego chemicznie lub przygotowywanego metodą enzymatyczną. W międzyczasie opracowano metody wewnątrzkomórkowej ekspresji małych cząsteczek RNA. Przydaje się to do pracy z komórkami, których nie da się skutecznie transfekować, np. komórkami pierwotnymi, oraz do tworzenia kombinatorycznych bibliotek używanych w eksperymentach na mikromacierzach. Dr Tuschl odegrał główną rolę w dokonaniu tych odkryć. Rozpoczął karierę jako student Regensburgu, z którego przeprowadził się do Göttingen w 1982 roku, aby rozpocząć studia doktoranckie w laboratorium Fritza Ecksteina. Po ich zakończeniu spędził około trzy lata w MIT, w laboratorium prof. Philipa Sharpa, który jest odkrywcą splicingu RNA, za co otrzymał Nagrodę Nobla. Nazwał on kiedyś dr Tuschla swoim najbardziej uzdolnionym studentem podoktoranckim. Ostatnie trzy lata dr Tuschl spędził ponownie w Göttingen, tym razem w wydziale kierowanym przez prof. Klausa Webera, z którym wspólnie publikował prace na temat identyfikacji kluczowych i niekluczowych białek cytoszkieletu komórek pochodzących z hodowli tkankowej. Zamierza się stamtąd przenieść na Uniwersytet Rockefellera w Nowym Jorku.